Opbiechtingen van een parttime moeder

[soms schrijf en deel ik heel persoonlijke verhalen en of anekdotes. dit is er zo een. over mij als parttime moeder. leer me zo een beetje beter kennen.]

Door de druk van jouw armpje op mijn gezicht schrik ik wakker. Je benen over de mijne geslagen, armen wijd gespreid en je neusje parmantig in de lucht. In de schemering van het nachtlampje kan ik net een lichte glimlach om je lippen zien. Je opent je ogen draait je naar me toe en geeft me kleine kusjes op mijn neus als je  nog wat dichter tegen me aankruipt. En dan begin je te vertellen. Elke keer weer een verrassing wat er komt. Soms over een droom maar vaak ineens een gedachte over Minecraft, school, vriendinnen, vlogs of zomaar iets wat je je ineens herinnert bij het ontwaken. Zo liggen we samen wakker te worden. Knus. In ons nestje zoals je het noemt. Een warm gloeiend gevoel in mijn buik en borstkas verspreid zich. 

Partime ouderschap, co-ouderschap, alleenstaand ouder of welke naam je er maar aan geeft. Voor de ouders die samen zijn en kinderen hebben is het niet echt voor te stellen hoe dat is. Parttime moeder zijn in mijn geval. Wat het betekent je leven in te richten als je niet meer alle dagen de zorg voor je kind hebt. Hoe je omgaat met de gevoelens van gemis en vertrouwen en loslaten. En ook de gevoelens van vrijheid, invullen van je eigen leven zonder continue rekening hoeven houden met. Loopbaan kansen die het brengt, liefdes die zich weer aandienen, plezier in het leven omdat je zonder moeite je eigen dingen weer doet. Juist in die dagen dat je geen kind in huis hebt. 

“Gekscherend vertel ik vaak dat ik een betere en leukere moeder ben sinds ik een parttime moeder ben”

Gekscherend vertel ik vaak dat ik een betere en leukere moeder ben sinds ik een parttime moeder ben. Ik gebruik ‘gekscherend’ omdat ik merk dat het ‘sociaal’ niet geaccepteerd is om dit heel serieus te zeggen, zeker niet als moeder zijnde. De fijne balans die ik nu ervaar in mijn leven tussen de ene week vol moeder kunnen zijn en volledig aanwezig (vergis je niet ik werk dan nog steeds minimaal 30 uur per week, alleen dan deel ik mijn tijd en activiteiten anders in) en de andere week volledig de vrijheid hebben te doen en laten wat ik wil. Geen rekening hoeven houden met schooltijden, oppas opa’s en oma, activiteiten, sport, speelafspraken en het humeur van dochterlief. De afgelopen tijd heb ik mede daarom ook prachtige stappen in mijn loopbaan kunnen nemen. Gesteund door ditzelfde netwerk en mijn nieuwe liefde. Met hem de tijd hebben om samen te zijn, op vakantie te gaan zonder de zorgen rondom kinderen is een groot kado. Net zo’n groot kado als samenzijn als onze kinderen er wel zijn.   

Schuldgevoel, doe ik het wel goed, ze verdient een huis met twee ouders en meer van die gedachten dienen zich wel eens aan. Steeds minder vaak gelukkig, want mezelf om de oren slaan hiermee heeft geen enkele zin. Niet voor mij en zeker niet voor haar. Ik zie en ervaar namelijk een meisje die haar plek heeft gevonden in deze situatie van leven met twee ouders op twee plekken. Ze haalt haar liefde en plezier bij beide. Vol overgave staat zij in het leven en vraagt aan ons wat zij nodig heeft. Ze is levenslustig, creatief, slim, ondeugend en heeft een eigen willetje. 

“Vol liefde en overgave ben ik moeder van haar, altijd, alleen hoef ík niet alle dagen te zorgen”

Ik heb het moeten leren, haar loslaten in de weken dat ze er niet is. Geen controle te hebben over wat er bij de andere ouder gebeurd. Het was niet makkelijk echter ik weet dat zij een goede vader heeft die er voor haar is op zijn manier, zoals ik er ben op mijn manier. Het gemis is de ene keer zeer aanwezig en de volgende keer is de week voorbij zonder dat ik er erg in heb. Net zoals er  momenten zijn dat ik uitkijk naar weken zonder haar. En ik voel me daar inmiddels niet meer schuldig over. Vol liefde en overgave ben ik moeder van haar, altijd, alleen ík hoef niet alle dagen te zorgen. Ik laat los. Ik heb vertrouwen. In haar. 

Ik laat los. Ik heb vertrouwen. In haar.